• Partnerzy

Profilaktyka ziołowa

Wszystko o ziołach i jak z nich korzystać.
Online
Awatar użytkownika
ZbyniuRoksana
Posty: 604
Rejestracja: 01 cze 2019, 10:46
Lokalizacja: Trójmiasto

Profilaktyka ziołowa

Post autor: ZbyniuRoksana » 01 cze 2019, 21:15

Nawłoć pospolita - Adolf Kudliński


Materiał źródłowy: https://www.youtube.com/user/adolfkudli ... +pospolita


Nawłoć pospolita – właściwości lecznicze, zastosowanie, sposób użycia

Nawłoć pospolita – Złota rózga, złota dziewica – to bylina o łodydze rozgałęzionej, wniesionych liściach naprzemianległych, eliptycznych. Można ją spotkać na pastwiskach, brzegach pól, w lasach i zaroślach, w okolicy zabudowań.
Łodyga dorasta do wysokości od 30 do 100 cm, pokryta jest nielicznymi zaostrzonymi listkami. Liście przyziemne mają kształt jajowaty. Kwiaty są barwy żółtej i na szczycie tworzą wiechę, zajmującą ok. 1/3 długości pędu.
Gatunek ten występuje w szczególności w Europie, Azji i Ameryce Północnej. Co ciekawe już ludy nordyckie wykorzystywały go jako środek wspomagający i leczący układ moczowy.
Surowcem jest ziele nawłoci pospolitej zbierane w okresie kwitnienia od lipca do września, przy czyn ścina się tyko wierzchołki rośliny długości do 30 cm.
Na świecie jest kilkaset odmian nawłoci, jednak nas będą interesować w tym poście trzy: nawłoć właściwa, nawłoć kanadyjska, nawłoć gigant.
Nawłoć właściwa jest taką „podstawową” nawłocią jeśli chodzi o zastosowania lecznicze – prawdopodobnie to właśnie tę nawłoć stosowali Rzymianie.
Nawłoć kanadyjska jest nawłocią bardzo ekspansywną i to właśnie ona zarasta duże tereny Stanów oraz naszego pięknego kraju – stąd też piszę post korzystając właśnie z nawłoci kanadyjskiej jako surowca.
Nawłoć gigantyczna: gigantea również występuje dość często.

Nawłoć pospolita – zastosowanie
W Ameryce Północnej, natywni mieszkańcy stosowali ją nieco podobnie jak bergamotkę – jako środek do dezynfekcji, przeciwzapalny, do opatrywania ran. Wydaje się, że gdzieś pomiędzy Starożytnością i Renesansem w Europie pamięć o nawłoci i jej zastosowaniach się zatarła – w XVI wieku opisano pierwszy raz jej właściwości diuretyczne. Królowa Elżbieta sprowadziła również z Ameryki suszoną nawłoć jako środek leczniczy.
Ziele nawłoci pospolitej zawiera flawonoidy (głównie rutynę i kwercetynę), saponiny triterpenowe, olejek eteryczny z seskwiterpenami, substancje śluzowe, garbniki, kwasy organiczne. Istnieje szereg zastosowań tego zioła.
Ziele nawłoci pospolitej zbiera się w pełni kwitnienia podczas słonecznej pogody. Zaleca się suszenie głównie na siatkach lub też zawieszone w pęczkach w bardzo przewiewnym miejscu. Dlaczego? Otóż tylko dzięki tej metodzie ziele zachowa swoją barwę oraz zapach. Zaleca się suszenie w temperaturze która nie przekracza 40 C.

Nawłoć pospolita – właściwości lecznicze
Nawłoć pospolita posiada szerokie zastosowanie, miedzy innymi działa:
– ściągająco,
– przeciwzapalnie,
– przeciwgośćcowo
– moczopędnie,
– uszczelnia naczynia krwionośne,
– posiada właściwości przeciwzakrzepowe.
Surowiec nieznacznie uspokaja i wchodzi w skład mieszanek wzmacniających serce. Ze względu na gorycze odwar pobudza wydzielanie soków trawiennych oraz żółci i wspomaga leczenie zaburzeń trawienia: gazów, wzdęć, niestrawności, czy nieżytu żołądka i jelit. Garbniki hamują drobne krwawienia z przewodu pokarmowego.
Gotowym odwarem można przemywać zmiany skórne, drobne rany i podrażnione miejsca. Odkaża je, ściąga, zmniejsza krwawienia i przyspiesza gojenie. Nadaje się także do płukania jamy ustnej i gardła.
Dzięki obecności flawonoidów i saponiny surowiec nawłoci działa moczopędnie, a ze względu na obecność dużej ilości garbników i częściowo fenolokwasów działa ściągająco na błony śluzowe przewodu pokarmowego, a także przeciwbakteryjnie, przeciwzapalnie, a nawet przeciwkrwotocznie zapobiegając nadmiernej łamliwości naczyń włosowatych. Stany zapalne łagodzą również seskwiterpeny, garbniki i substancje śluzowe.
Ponadto surowiec ma zastosowanie w nieżytach przewodu pokarmowego, nadmiernej fermentacji jelitowej, drobnych krwawieniach w przewodzie pokarmowym i biegunkach, zwłaszcza u dzieci.
Napar z nawłoci może posłużyć do przemywania skóry łojotokowej, z trądzikiem młodzieńczym, zapaleniem mieszków włosowych, trądzikiem różowatym i z mokrymi wypryskami. Zmniejsza i oczyszcza pory. Rozjaśnia cerę. Posiada właściwości antyseptyczne, przeciwzapalne, osuszające i ściągające.
W praktyce wykorzystywany jest w postaci naparu przy schorzeniach nerek, dróg moczowych, kolce nerkowej, przy nieżytach przewodu pokarmowego i dolegliwościach stawowych. U dzieci przy nieżytach jelitowych i biegunkach Zewnętrznie – na rany, wrzody, wykwity skórne, schorzenia jamy ustnej i gardła.
Nawłoć pospolita działa skutecznie w przypadku chronicznego nieżytu oskrzeli, kaszlu i ataków astmy.

Nawłoć pospolita – sposób użycia
Odwar
Przepis; należy 1 lub 2 łyżki surowca zalać szklanką wody i gotować przez 15 minut pod przykryciem. Następnie odcedzić i pić przy problemach z nerkami takich jak: bakteryjne zakażenia, stany zapalne nerek, piasek nerkowy oraz reumatyzm.
Zastosowanie w kuchni
Najczęściej używaną częścią rośliny są liście. Można zaparzać je pod przykryciem jak herbatę. Istnieją doniesienia o objawach zatrucia zwierząt po spożyciu ziela nawłoci. Jednak używanie w dawkach zalecanych poza alergią nie powinno wywołać żadnego poważnego negatywnego skutku.
Sok z nawłoci i maść na świeżym zielu z masłem (ucierać) stosowane były dawniej w leczeniu wyprysków, ran i oparzeń.
Przygotowanie naparu z nawłoci:
Przepis; należy łyżkę ziela nawłoci zalewamy szklanką wrzącej wody i odstawiamy pod przykryciem na 15-20 minut.
Kąpiel z dodatkiem nawłoci działa wzmacniająco , jest polecana na zwiotczałe mięśnie i skórę.

Materiał źródłowy: https://www.zdrowyportal.org/1535/nawlo ... ob-uzycia/
Ostatnio zmieniony 24 cze 2019, 10:17 przez ZbyniuRoksana, łącznie zmieniany 6 razy.

Online
Awatar użytkownika
ZbyniuRoksana
Posty: 604
Rejestracja: 01 cze 2019, 10:46
Lokalizacja: Trójmiasto

Profilaktyka ziołowa

Post autor: ZbyniuRoksana » 02 cze 2019, 13:15

Żywokost - Adolf Kudliński



Materiał źródłowy: https://www.youtube.com/user/adolfkudli ... %BCywokost


Żywokost lekarski – zastosowanie, sposób użycia, dawkowanie

Żywokost lekarski – to bylina charakterystycznym korzeniu stożkowatym, czarnym, łodydze czterokanciastej i liściach naprzemianległych. W kątach górnych liści tworzą się skrętki złożone z kwiatów purpurowo-fioletowych, rzadziej białych. Owocem jest poczwórna rozłupina.
W tradycji ludowej znany jest jako kosztywał i żywy gnat. Rośnie na mokrych łąkach, wilgotnych rowach i wzdłuż rzek. Korzenie żywokostu lekarskiego sięgają głęboko w głąb gleby i dlatego jest trudny do wyplenienia. Korzenie wykopuje się wiosną lub jesienią. Żywokost lekarski zbiera się przed i w czasie kwitnienia.
Żywokost lekarski to roślina pochodząca z Europy. Zioło to rośnie również we wszystkich umiarkowanych regionach świata, włączając w to zachodnią Azję, Amerykę Północną oraz Australię. Żywokost lekarski lubi wilgotne, bagniste miejsca.
Korzeń żywokostu lekarskiego zawiera allantoinę, garbniki, substancje śluzowe, polifenole, skrobię i wiele innych substancji. Żywokost lekarski zawiera także alkaloidy, przez co nie można stosowany doustnie. W niektórych krajach jest całkowicie wyłączony z mieszanek stosowanych doustnie, istnieją też obawy czy nie przenika do organizmu przez skórę.
Najważniejsze składniki to alantoina, która wspomaga regenerację tkanek (przyspiesza gojenie się ran). Efekty potęguje kwas chlorogenowy, który działa profilaktycznie, zapobiegając pojawianie się zakażeń. Dzięki tym składnikom możliwe jest leczenie zarówno ran wewnątrz organizmu (wrzody i oparzenia), jak i ran pojawiających się na zewnątrz ciała.

Żywokost lekarski – zastosowanie
W przeszłości uprawiana była na paszę od dość dawna stosowana i hodowana jest do celów terapeutycznych, przede wszystkim do leczenia kontuzji i złamań. W większości przypadków stosowana jest zewnętrznie do sporządzania kataplazmów, maści i odwarów. Substancje czynne w niej zawarte działają przeciwzapalnie, działają uśmierzająco na bóle zębów oraz zapobiegają paradontozie.
Potwierdzone jest iż kąpiele z dodatkiem żywokostu lekarskiego działają skutecznie w przypadku bóli gośćcowych, żylaków, wrzodów a także egzemy. W zależności od sporządzonego typu specyfiku różne jest zastosowanie żywokostu leczniczego.
W postaci odwaru lub proszku korzeń żywokostu lekarskiego leczy choroby chroniczne dróg oddechowych, wrzody żołądka, gruźlicę oraz biegunki.
Inne zastosowanie mają utarte korzenie żywokostu lekarskiego. Wykorzystuje się do okładów bolących stawów.
Liście żywokostu lekarskiego stosuje się nie tylko do okładów ale także jako dodatek do kąpieli całkowitych w chorobach reumatycznych, bólach kostnych, zaburzeniach ukrwienia a także licznych uszkodzeniach dysku międzykręgowego. W przypadku dysfunkcji przepływu krwi w nogach, żylaków oraz w uzupełniającym leczeniu po złamaniach kości stosuje się pół-kąpiele z żywokostu.

Żywokost lekarski – dawkowanie
Żywokost lekarski to roślina którą z powodzeniem można stosować i wykorzystywać do nalewek. Nalewka z żywokostu lekarskiego można przygotować samodzielnie i zawiera ona w sobie wspaniałe możliwości lecznicze. Cierpiącym na reumatyzm i obrzęk stawów, którzy latami byli leczeni i nie zostali wyleczeni z pewnością pomoże stosowanie nalewki z żywokostu lekarskiego. Nalewka może być przyjmowana zarówno doustnie jak i poprzez nacieranie miejsc zmienionych chorobowo i bolących.
Przygotowanie papki ze sproszkowanego korzenia żywokostu lekarskiego może przynieść ulgę przy porażeniu poprzecznym rdzenia kręgowego a ciepłe okłady pomagają także w owrzodzeniu żylakowatym podudzi, reumatycznym stężeniu mięśni, guzkach dnawych, guzach, bólach karku, zapaleniu okostnej.
Z korzeni istnieje możliwość sporządzania herbatki z żywokostu lekarskiego której szerokie zastosowanie znane jest na całym świecie. Wewnętrznie wykorzystywana jest w zapaleniu oskrzeli, dolegliwościach przewodu pokarmowego, krwawieniach żołądkowych oraz zapaleniu opłucnej. Zaleca się picie żywokostu od dwóch do czterech szklanek na dobę.
Okłady z żywokostu lekarskiego stosuje się w przypadku ran zewnętrznych oraz wewnętrznych, wszelkiego rodzaju uszkodzeniach, zmiażdżeniach, krwawych wylewach oraz złamaniach kości.

Żywokost lekarski – sposób użycia
Papki; bardzo dobrze wysuszony żywokost lekarski, drobno zmielone korzenia należy szybko wymieszać do uzyskania papki dodając bardzo gorącą wodę. Dodatkowo można dodać kilka kropli oleju jadalnego. Następnie należy nałożyć papkę na lnianą ściereczkę i jeszcze ciepłą położyć na chore miejsce. Obwiązać i pozostawić na noc. Czynność powtarzać co noc do uzyskania oczekiwanego efektu.
Przykładanie świeżych liści; świeżo zerwane liści żywokostu leczniczego umyć dokładnie pod bieżącą wodą, dokładnie rozwałkować. Następnie przyłożyć na zmienione chorobowo miejsce i obwiązać jałowym bandażem.
Kąpiel; 500 g wysuszonych lub świeżych liści żywokostu lekarskiego należy zalać na noc około 5 litrami zimnej wody. Na następny dzień należy podgrzać całość przygotowanej mikstury i doprowadzić do wrzenia, następnie dodać do kąpieli tak aby uniknąć poparzenia.
Nalewka żywokostowa;
korzeń żywokostu lekarskiego należy dokładnie wymyć, a najlepiej wyszorować szczoteczką. Następnie dokładnie pokroić na drobne kawałki i ściśle umieścić je w butelce. Całość należy zalać żubrówką lub dowolną wódką i pozostawić na minimum 14 dni w słonecznym i ciepłym miejscu.
Maść żywokostowa; do jej przygotowania niezbędne jest około 6 korzeni ziela. Należy je umyć dokładnie i pokroić w plasterki, następnie przesmażyć na około kostce smalcu i odstawić na noc. W kolejnym dniu należy całość ogrzać , przecedzić i dokładnie odcisnąć. Następnie niezwłocznie przełożyć do czystych naczyń i przechowywać w lodówce.

Materiał źródłowy:
https://www.zdrowyportal.org/1360/zywok ... awkowanie/
Ostatnio zmieniony 24 cze 2019, 10:19 przez ZbyniuRoksana, łącznie zmieniany 3 razy.

Online
Awatar użytkownika
ZbyniuRoksana
Posty: 604
Rejestracja: 01 cze 2019, 10:46
Lokalizacja: Trójmiasto

Profilaktyka ziołowa

Post autor: ZbyniuRoksana » 04 cze 2019, 17:27

Wrotycz - Adolf Kudliński


Materiał źródłowy: https://www.youtube.com/user/adolfkudli ... ry=wrotycz


Wrotycz pospolity – zastosowanie w homeopatii, właściwości lecznicze


Wrotycz pospolity (Tanacetum vulgare) to roślina z rodziny astrowatych występująca w całej Europie oraz Azji. Ceni sobie klimat umiarkowany, stad też jest pospolitą rośliną w Polsce. Rośnie na rozdrożach i miedzach, pięknie kwitnąc od czerwca do sierpnia. Niestety bylina jest trująca, również dla bydła. Spożycie jej prowadzi do przekrwienia narządów wewnętrznych, a także krwotoku, w tym poronienia.

Wrotycz pospolity – charakterystyka

Wrotycz pospolity rośnie kępami szybko się rozrastając. Wydziela on zapach podobny do kamfory, a jego łodyga jest sztywna i może osiągać nawet 150 cm wysokości. Wyróżniają roślinę duże liście oraz kwiaty baldachowate. Owocem wrotyczu pospolitego jest 5-żeberkowa niełupka. W czasach średniowiecza używano tej rośliny jako przyprawy, dziś nie znajduje zastosowania kulinarnego, jednak cenione są jego właściwości lecznicze.

Właściwości lecznicze

Medycyna ludowa zna wrotycz pospolity od dawien dawna jako sposób na pobudzenie miesiączki, jak również leczenie reumatyzmu, zmian skórnych, stłuczeń i kontuzji. Ponadto wrotycz był stosowany przez lata w leczeniu histerii, odrobaczania, w tym na wszawicę łonową i głowową. Wciąż są prowadzone liczne badania nad wrotyczem i jego zastosowaniem w medycynie, nie tylko naturalnej.
Naukowcy wskazują iż wrotycz pospolity ma ogromny potencjał w zakresie leczenia opryszczki narządów płciowych, niestety wciąż trwają badania nad tym zastosowaniem. W roślinie obecne są związki silnych przeciwutleniaczy, dzięki czemu roślina jest skutecznym lekiem na rany, wypryski i zmiany skórne, owrzodzenia, odciski. Działanie przeciwwirusowe dotyczy również wirusa opryszczki.

Badania fitochemiczne
Badania fitochemiczne na wrotyczu pospolitym dowodzą iż zawiera on partenolid o działaniu przeciwwirusowym, ale również szereg innych substancji, związków chemicznych które zapewniają skuteczność leczenia wielu dolegliwości. Spożywanie wrotyczu działa antybakteryjnie, przeciwzapalnie oraz ochronnie.
Stężenie flawonoidów w roślinie odpowiada za procesu ochronne, zwłaszcza skóry, ale również za szybką regenerację komórek. Ponadto działanie dezynfekujące przydaje się nie tylko w przypadku opryszczki ale wielu infekcji zewnętrznych i wewnętrznych. Stworzenie szczepionki przeciw wirusowi opryszczki byłoby doskonałym osiągnięciem, a wrotycz jest dobrym tropem w tym celu. Niemniej wymaga dalszego badania.

Środki ostrożności
Mimo wielu dobroczynnych właściwości rośliny tej nie powinno się zbierać i używać samodzielnie, bowiem jej toksyczność może szkodzić. Istotne jest tutaj dawkowanie, które wymaga wiedzy i zindywidualizowania. Co za tym idzie chcąc podjąć się kuracji wrotyczem pospolitym warto zasięgnąć porady specjalisty i konsultacji z lekarzem. Roślinę łatwo jest przedawkować, również stosując wyłącznie na zewnątrz. Może to spowodować powikłania oraz skutki niepożądane, jak chociażby reakcja alergiczna.

Materiał źródłowy: https://www.zdrowyportal.org/6350/wroty ... lecznicze/
Ostatnio zmieniony 24 cze 2019, 10:21 przez ZbyniuRoksana, łącznie zmieniany 2 razy.

Online
Awatar użytkownika
ZbyniuRoksana
Posty: 604
Rejestracja: 01 cze 2019, 10:46
Lokalizacja: Trójmiasto

Profilaktyka ziołowa

Post autor: ZbyniuRoksana » 06 cze 2019, 09:58

Dąb


Materiał źródłowy: https://www.youtube.com/user/adolfkudli ... y=d%C4%85b


DĄB BEZSZYPUŁKOWY
Dąb bezszypułkowy – właściwości lecznicze
Dąb bezszypułkowy (Quercus petraea Liebel) to wbrew pozorom nie ten gatunek dębu, jaki większość z nas zna. Jest jednym z gatunków dębów występujących na polskich ziemiach, chociaż rzadszym od dębu szypułkowego. Warto wiedzieć, iż dąb bezszypułkowy osiąga regularny pokrój,mniejsze kształty i krócej żyje od dębu szypułkowego. Charakteryzują go nieregularnie rozłożone liście i nie posiada żołędzi.

Dąb bezszypułkowy – znany i nieznany
Ten rodzaj dębu to jeden z trzech popularnie występujących w Polsce. Krzyżuje się on często z dębem szypułkowym i omszonym, tworząc odmiany pośrednie jak chociażby Insecata tzw. powcinaną co widać po liściach. Co ważne dąb bezszypułkowy występuje wyłącznie w Europie, preferując klimat umiarkowany. Porasta niziny, najwyżej spotkać go można na wysokości 750 m n. p. m. Drzewo lubi towarzystwo kasztana, graby czy buków. Nie należy do drzew wymagających, stad często sadzony jest na terenach miejskich, w parkach itp. siedliskach. Drzewo żyje 400-600 lat, rośnie powoli, najszybszy wzrost ma jego czubek. Znajduje zastosowanie jako drzewo opałowe, ale i surowiec leśniczy, polny, najczęściej jednak spełnia funkcje ozdobne. Przeciętnie sięga 35 metrów wysokości i obwodzie 2 metrów. Mimo iż konary dębu są cienkie, to korzenie zapobiegają łamaniu się i przewróceniu dzieli głębokiej lokalizacji. Kora dębu bezszypułkowego ma kolor szaro brunatny. Liście drzewa są baldaszkowate, górna blaszka jest zielona zaś dolna owłosiona. Kwiaty dębu są wiatropylne i rozdzielnopłciowe w formie kotków zwisających o bardzie żółtawej.

Surowcem leczniczym jest kora
Kora dębu bezszypułkowego wykazuje szereg właściwości cennych dla zdrowia, co za tym idzie jest powszechnie wykorzystywana w fitoterapii. Korę pozyskuje się z młodszych okazów dębów, zwykle ścinanych do celów gospodarczych. Istotnym elementem zbiorów jest okres pozyskiwania kory przed wypuszczeniem paków. Z czasem kora traci swe właściwości, stad istotny jest termin zbioru. Obrywa się korę drzew mających do pięciu lat i kolejno suszy.

Właściwości dębu
Kora dębu ma działanie przeciwgrzybiczne oraz ściągające i przeciwzapalne. Stosuje się ją zarówno do wewnątrz jak i na zewnątrz. Pijąc napar z kory dębu pomaga on na biegunkę, problem z jelitami oraz trudności trawienne. Skład kory dębu działa hamująco na wchłanianie wody przez jelita, dzięki czemu kora przywraca prawidłowy cykl wypróżnień. Ponadto kora dębu bezszypułkowego działa bakteriobójczo. Przeciwwskazaniem do stosowania kory dębu jest podrażnienie błony śluzowej żołądka bądź jelit. Prócz układu pokarmowego kora dębu doskonale spisuje się w odkażaniu jamy ustnej oraz niszczeniu pałeczek duru brzusznego, czerwonki w organizmie. Wyciąg z kory dębu stosowany jest także w leczeniu zaburzeń cyklu miesiączkowego i chorobach narządów rodnych.

Zewnętrzne stosowanie
Na zewnątrz napar z kory dębu posłużyć może do przemywania ran oraz okładów. Z uwagi na działanie ściągające to doskonały preparat na oparzenia oraz inne zmiany skórne. Popularnym zastosowaniem kory są płukanki wzmacniające na włosy i skórę głowy. Spotyka się wiele kosmetyków do pielęgnacji włosów zawierających korę dębu jako główny składnik, również barwiący.

Materiał źródłowy: https://www.zdrowyportal.org/5579/dab-b ... lecznicze/


DĄB SZYPUŁKOWY
Dąb szypułkowy – właściwości lecznicze, zastosowanie, sposób użycia
Dąb szypułkowy to drzewo charakterystyczne, strzeliste, które jeśli rozwija się w warunkach sprzyjających przy zachowaniu odpowiedniej ilości wody wówczas osiąga ogromne rozmiary i żyje bardzo długo. Drzewo dorasta do wysokości 35—40 a nawet 50 m i pierśnicy 1,5—2,0 m. Pień w młodym wieku jest pokryty gładką, szarą korą, w starości zaś ciemnoszarą, grubą, głęboko spękaną korowiną. Dąb szypułkowy występuje głównie na niżu. Rzadko dominuje w drzewostanach tworząc tzw. dąbrowy, częściej natomiast stanowi domieszkę w lasach grądowych.

Dąb szypułkowy – zastosowanie
Dąb szypułkowy zawiera garbniki - elagotaniny, pro antocyjanidyny. Wykazuje działanie ściągające, czyli jest stosowany do hamowania niewielkich krwawień, blokuje rozwój infekcji oraz odpływ płynów ustrojowych. Zawiera także flobafeny, kwasy i związki tri terpenowe.
Posiada liście w odcieniu ciemnozielonym, zatokowo wrębne, krótkoogonkowe. Pędy szare, brązowe lub czerwonobrązowe, nagie, połyskujące, rdzeń pięciokątny. Pąki jajowate, krótkie, zwykle na wierzchołku przytępione, pięciograniaste; szczytowe zazwyczaj otoczone kilkoma bocznymi, tworzącymi pozorny okółek. Kwiaty pręcikowe są zebrane w zwisające kotki.
Dąb szypułkowy jest wiatropylny i kwitnie od końca kwietnia do końca maja równocześnie z rozwojem liści. Wyróżniamy charakterystyczne kwiaty męskie, są one długie i wiotkie, luźno zwisające zgrupowane po kilka sztuk i wyrastające z pąków bocznych zeszłorocznych pędów. Przybierają one kolor żółtawo-zielony. Natomiast kwiaty żeńskie są raczej mało widoczne, drobne, o kształcie cebulkowatym. Zebrane po kilka na długiej szypułce wyrastają na pędach tegorocznych.
Owocem dębu szypułkowego są żołędzie których wyrasta po 2-3 na szypułce o długości 2 do 5 cm, mają kształt elipsoidalno-walcowaty. Długość 20 do 40 mm, grubość 10-18 mm.
Korę zbiera się ręcznie zdejmując ją z młodych drzew oraz gałęzi szczególnie w okresie wiosennym. Dlaczego właśnie wtedy? Otóż jest ona najbardziej gładka, błyszcząca i dość łatwo oddziela się od drzewa. Suszenie odbywa się w miejscu słonecznym i jednocześnie przewiewnym lub suszy w suszarni w temperaturze do 50 stopni.

Dąb szypułkowy – właściwości lecznicze
Kora dębu, dzięki zawartości wielu cennych substancji czynnych, szczególnie garbników, szczególnie zalecana jest w leczeniu nieswoistych ostrych biegunek oraz stanów zapalnych skóry. Dodaje się ją pod postacią płukanek i odwarów do kąpieli, ponieważ umożliwia szybsze gojenie się zmian skórnych powstałych przy odmrożeniach oraz likwidacje chorób skórnych.
Istnieje bardzo szerokie spektrum wykorzystania różnych właściwości dębu. Np. wyciąg z kory stosuje się podczas hemoroidów, wówczas warto wykonywać nasiadówki z kory. Dąb szypułkowy, a zwłaszcza kora dębu jest idealnym rozwiązaniem dla osób posiadających rany w jamie ustnej, dolegliwości związane z uciskiem protezy na dziąsła czyli tak zwane odleżyny od protez. Kora dębu występuje w wielu preparatach stosowanych do jamy ustnej.
Wewnętrznie może być stosowana w przypadku zatruć pokarmowych, podostrych i przewlekłych nieżytów żołądka i jelit, duru brzusznego i czerwonki oraz żółtaczki czy nowotworów. Należy przy tym podkreślić, że do użytku wewnętrznego korę dębu najczęściej podaje się wraz z innymi ziołami o działaniu podobnym lub uzupełniającym.
Dzięki właściwościom antyseptycznym – garbniki wykazują aktywność wobec gronkowców.
Dąb szypułkowy posiada bardzo silne działanie anty-biegunkowe. Zawdzięcza to w szczególności garbnikom które mają charakter polifenoli, dzięki czemu grupy hydroksylowe mogą wiązać się z grupami aminowymi białek błon biologicznych komórek jelita, skóry czy bakterii. W wyniku tej zależności wykształcają się połączenia, nierozpuszczalne w wodzie, które powodują koagulację białka i wytworzenie na powierzchni, np. błon śluzowych żołądka i jelita, warstwy zdenaturowanego białka. W konsekwencji zostaje wywołany jest tzw. efekt ściągający , zahamowane jest wydzielanie płynu żołądkowo- jelitowego oraz utrudnione jest przenikanie wody ze światła jelit.
Garbniki posiadają więc właściwości przeciwzapalne, antyseptyczne i ściągające, choć proces ich działania na układ pokarmowy jest dużo bardziej skomplikowany.

Dąb szypułkowy – sposób użycia
Kąpiel z dodatkiem kory dębowej
Przepis; należy na wolnym ogniu przez 10 minut gotować w 2 litrach wody 5 łyżek rozdrobnionej kory dębowej. Odwar odstawić pod przykryciem na 20 minut, potem przecedzić i wlać do wanny wypełnionej do1/3 wodą o temperaturze 37st.C. Kąpiel powinna trwać ok. 15 minut.
Taką kąpiel stosujemy w chorobach skóry; egzemie, przy infekcjach grzybiczych, nadmiernej potliwości i innych.
Odwar
Przepis; należy zalać 1 małą łyżeczkę sproszkowanej kory dębu filiżanką przegotowanej wody i pozostawić do ostygnięcia. Zaleca się przyjmowanie tak sporządzonego odwaru średnio 2-3 razy dziennie lub dodając do kąpieli w przypadku np. chorób skóry.
Mieszanka ziołowa przeciw biegunce
Przepis; należy wymieszać 30g kory dębowej, 30g kłączy pięciornika, 20g rumianku i 20g liści malin. Zioła dobrze wymieszać. 1łyżeczkę zalać 2/3 szklanki wody. Gotować 10 minut, potem odstawić na 10 minut pod przykryciem i następnie przecedzić. Zaleca się spożywanie biegunkach w zatruciu pokarmowym.

Materiał źródłowy: https://www.zdrowyportal.org/1671/dab-s ... ob-uzycia/
Ostatnio zmieniony 24 cze 2019, 10:22 przez ZbyniuRoksana, łącznie zmieniany 2 razy.

Online
Awatar użytkownika
ZbyniuRoksana
Posty: 604
Rejestracja: 01 cze 2019, 10:46
Lokalizacja: Trójmiasto

Profilaktyka ziołowa

Post autor: ZbyniuRoksana » 07 cze 2019, 09:51

Dziurawiec - Adolf Kudliński


Materiał źródłowy: https://www.youtube.com/user/adolfkudli ... dziurawiec


Dziurawiec skrzydełkowaty – zastosowanie w ziołolecznictwie
Dziurawiec skrzydełkowaty (Hypericum tetrapterum) występuje w Europie jak też na Kaukazie i Bliskim Wschodzie. W Polsce bywa także inwazyjnym chwastem, porasta głównie tereny nizinne i niższe partie gór, spotyka się go w rowach, na łąkach, skarpach. Charakteryzuje się wysoka łodygą u szczytu rozgałęzioną z typowym oskrzydleniem. Roślina osiąga około 60 cm wysokości i kwitnie na jasny żółty w lipcu oraz sierpniu.

Własnościowi lecznicze – dziurawiec skrzydełkowaty
Roślina ta uchodzi za doskonały lek na depresję i wahania nastroju. Z tego względu znajduje zastosowanie w leczeniu objawów menopauzy i stanów lękowych, niepokoju itp. ponadto dziurawiec łagodzi bóle miesiączkowe i PMS, a także reguluje gospodarką hormonalną. Według badań naukowych dziurawiec skrzydełkowaty chroni również przed rozwojem nowotworów oraz infekcjami wirusowymi. Substancjami aktywnymi ziela dziurawca są bioflawonoidy oraz rozmaite przeciwutleniacze. W fitoterapii stosowany jest jako lek przeciwwirusowy, przeciwzapalny oraz antydepresant naturalnego pochodzenia.

Surowiec zielarski
Właściwości przeciw depresyjne sprawiły iż dziurawiec zyskał popularność w medycynie naturalnej. Jest on powszechnie stosowany w mieszankach uspokajających i wyciszających. Z dobrodziejstwa dziurawca korzysta wielu psychiatrów polecając go swoim pacjentom. Dzięki zawartości w składzie dziurawca unikalnego zestawienia chemicznych substancji hamuje on wychwytywanie pewnych neuroprzekaźników, między innymi serotoniny, dopaminy i norepinefryny. Efektem działania rośliny jest dobre samopoczucie, rozluźnienie, pozytywny nastrój i nastawienie do życia. U wielu pacjentów odnotowuje się przypływ energii i malejące objawy depresji. Ponadto w psychiatrii obserwuje się inne działanie dziurawca odnoszące się do regulacji poziomu hormonów niwelując chroniczne zmęczenie i uczucie beznadziejności. Dodatkowo dziurawiec skrzydełkowaty to także lek wspomagający metabolizm oraz skuteczny preparat przeciw bezsenności. Eliminacja hormonów stresowych działa kojąco na cały organizm przywracając mu równowagę i właściwe działanie wszystkich układów. To zjawisko pomaga także na rozluźnienie mięśni podczas PMS i menopauzy. Wykorzystuje się dziurawiec w regulacji czynności tarczycy. Zioło to zmniejsza objawy niedoczynności tarczycy i reguluje poziom wytwarzanych hormonów.

Dziurawiec dla uzależnionych
Działanie przeciw uzależniające dziurawca wciąż jest w fazie badań, jednak te które zostały wykonane wskazują na to, iż ziele pomaga wyjść z nałogów. To cenna informacja dla osób uzależnionych od alkoholu czy tytoniu i substancji psychoaktywnych. Dziurawiec łagodzi objawy odstawienia i głodu. Co więcej wiele badań wskazuje na właściwości przeciwwirusowe dziurawca, w tym zapobieganie AIDS. Mankamentem w wykorzystaniu działania przeciwwirusowego ziela jest to, iż wymagane są bardzo duże dawki spożycia dziurawca dla uzyskania należytych efektów terapii. Tak wysokie stężenia leków mogłyby wywołać niepożądane skutki uboczne.

Na bóle stawów i mięśni
Przeciwzapalne właściwości dziurawca sprawdzają się w leczeniu bólów mięśni, stawów, oraz jelit. Pozytywne oddziaływanie dziurawca widoczne jest także w leczeniu zmian skórnych. Dodatkowo zaznaczyć należy iż dziurawiec skrzydełkowaty rewelacyjnie obniża ciśnienie krwi i wzmacnia układ krążenia, chroniąc serce przed choroba wieńcową, zawałem.

Materiał źródłowy: https://www.zdrowyportal.org/5576/dziur ... cznictwie/


Dziurawiec zwyczajny – właściwości lecznicze, zastosowanie, sposób użycia
Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum) to dość popularna roślina powszechnie rosnącą na terenie Polski i Europy. Można ją spotkać zarówno w przydrożnych rowach, jak i lasach. Na polach dziurawiec jest niepożądanym chwastem, gdyż obniża jakość siana. Dawniej wierzono, że można produkować z niego talizmany chroniące przed czarami i złem.
Dziurawiec zwyczajny to dość charakterystyczna roślina z żółtymi kwiatami i „dziurkami” w liściach, będącymi w rzeczywistości zbiorniczkami olejków eterycznych. Od dawna był tradycyjnie stosowany w medycynie ludowej. Lecznicze działanie dziurawca jest znane od starożytności. Z ziela dziurawca można produkować również nalewki.
Nie oznacza to iż dziś dziurawiec stracił na popularności, wprost przeciwnie jest coraz częściej stosowany w różnego rodzaju preparatach leczniczych.

Dziurawiec zwyczajny – zastosowanie
Dziurawiec jest dosyć łatwy w uprawie i nie ma dużych wymagań klimatyczno-glebowych. Dobrze rośnie na zarówno lekkich jak i średnio zwięzłych, przepuszczalnych glebach o odczynie lekko kwaśnym. Dobrze reaguje na stosunkowo intensywne nawożenie mineralne. Optymalnie w uprawie stosuje się podłoża lekkie lub średnio zwięzłe, przepuszczalne, umiarkowanie wilgotne o lekko kwaśnym odczynie.
Nasiona dziurawca najlepiej wysiewać wprost do gruntu (w październiku) w rzędy oddalone od siebie o 40 cm. Młode okazy warto podlewać podczas suszy, starsze są dość wytrzymałe na niedobór wody. Wiosną należy przeprowadzić pielenie. Dziurawiec warto również siać w ogrodzie, gdyż oprócz walorów leczniczych, dzięki ładnym, żółtym kwiatom, nada warzywnikowi lub nawet rabatkom interesującego wyglądu.
Ziele dziurawca (na suszenie) zbiera się dwukrotnie w ciągu roku: od połowy czerwca do połowy lipca oraz pod koniec sierpnia. Można je suszyć w warunkach naturalnych osłaniając przed promieniami słonecznymi. Napary z dziurawca są przydatne w dolegliwościach żołądkowych i na bezsenność.
Od wiosny do lata dziurawiec zaleca się nawozić, szczególnie nawozami organicznymi. Z nawozów mineralnych często stosuje się polifoskę i saletrę amonową. Ważnym zabiegiem pielęgnacyjnym jest odchwaszczanie. Dziurawiec można uprawiać w warzywniku, ogródku ziołowym lub w rabatach z innymi roślinami. Szczególnie dobrze prezentuje się w ogrodach naturalistycznych i wiejskich.
Surowcem lekarskim jest ziele dziurawca (Flos Hyperici), które zawiera czerwony barwnik – hyperycynę, pseudohyperycynę, flawonoidy (rutynę i kwercytynę), hiperozyd, garbniki, olejek eteryczny oraz witaminy A i C.
Ziele dziurawca ścina się na początku kwitnienia na wysokości około 35 cm (licząc od wierzchołków). Ważne, aby ograniczyć ilość zdrewniałych i mało wartościowych łodyg. Drugie cięcie dziurawca można wykonać pod koniec sierpnia. Nie należy ciąć bez rękawic w czasie upalnej pogody – kontakt z rośliną może powodować alergie skórne. Dziurawiec suszy się w warunkach naturalnych, w przewiewnym miejscu lub w piekarniku/suszarni, w temperaturze nieprzekraczającej 40 st. C.

Dziurawiec zwyczajny – właściwości lecznicze
Dziurawiec zwyczajny posiada bardzo szerokie spektrum zastosowania i stosowany jest w postaci naparów oraz odwarów. Dziurawiec może być stosowany w wersji płynnej, jak również jako tabletki. Bardzo popularne, choć już nie tak skuteczne są herbatki wykorzystujące to zioło.
Najczęściej w leczeniu zaburzeń nastroju stosuje się dawkę 300 mg stosowaną trzy razy dziennie w formie dobrze wchłanianego ekstraktu.
Wśród najbardziej charakterystycznych cech dziurawca pospolitego wskazuje się na działanie moczopędnie, co ułatwia wydalanie szkodliwych produktów przemiany materii. Oprócz tego jest to dobry naturalny środek na stres, wykazuje podobne działanie jak leki przeciwdepresyjne, przeciwdziała utracie apetytu, bezsenności, stanom lękowym, zmienności nastrojów, w licznych objawach menopauzy, zaburzeniach uwagi i koncentracji, nadpobudliwości, migrenie i innego typu bólach głowy, nerwobólach, zespołu jelita drażliwego.
Zastosowanie i wykorzystanie dziurawca zwyczajnego jest bardzo popularne dlatego dziurawiec zwyczajny to roślina lecznicza, ma właściwości antydepresyjne, lekko przeciwbólowe, żółciopędne, przeciwzapalne, bakteriobójcze i przeciwwirusowe. Pomaga m.in. przy nerwicach i depresjach, migrenach, nerwobólach, bólach stawów i bolesnych miesiączkach, nieżytach przewodu pokarmowego, w stanach grypy i przeziębienia, a stosowany zewnętrznie, w postaci okładów z czerwonego oleju, łagodzi rany i oparzenia. Jest też stosowany w homeopatii.

Dziurawiec zwyczajny – sposób użycia
Olejek
Przepis; należy przygotować 2 szklanki (500ml) oliwy z najlepiej z oliwek, 50g kwiatów z dziurawca zwyczajnego, 1 kolorowy, szklany słój. Następnie należy nazbierać świeżych kwiatów dziurawca zwyczajnego w suchy i słoneczny dzień. Umieść je w słoju i zalej oliwą. Przechowywać z dala od światła, mieszając regularnie. Maceruj przez 2 miesiące, następnie odcedź używając gazy.
Olej ten leczy mniejsze oparzenia, kontuzje, neuralgie, reumatyzm. Łagodzi wszelkiego rodzaju bóle zewnętrzne, jak i wewnętrzne.
Nalewka
Przepis; należy 10 dag kwiatów, pąków, liści dziurawca zalać ½ l spirytusu. Następnie po upływie tygodnia przecedzić i wycisnąć przez gazę. Zaleca się picie 2 razy dziennie po łyżeczce nalewki na ½ szklanki mleka lub wody. Można stosować do pobudzenia apetytu i uśmierzania bólów głowy na tle żołądkowym.

Materiał źródłowy: https://www.zdrowyportal.org/1683/dziur ... ob-uzycia/
Ostatnio zmieniony 24 cze 2019, 10:27 przez ZbyniuRoksana, łącznie zmieniany 3 razy.

Online
Awatar użytkownika
ZbyniuRoksana
Posty: 604
Rejestracja: 01 cze 2019, 10:46
Lokalizacja: Trójmiasto

Profilaktyka ziołowa

Post autor: ZbyniuRoksana » 12 cze 2019, 14:39

Lipa - Adolf Kudliński


Materiał źródłowy: https://www.youtube.com/user/adolfkudli ... query=lipa


Lipa szerokolistna – sposób użycia i właściwości prozdrowotne, cechy
Lipa szerokolistna (Tilia cordata Mill.) najczęściej spotykana jest w Europie. Należy do drzew liściastych z rodziny lipowatych, charakteryzujących się długowiecznością. Roślina ceni sobie umiarkowany klimat, zwłaszcza półkuli północnej oraz niziny. Zdarza się iż tworzy skupiska leśne. Najpowszechniej sadzona jest w miastach jako zieleń typowo parkowa, ozdobna.

Lipa szerokolistna – cechy charakterystyczne
Drzewo osiąga około 35 metrów wysokości na przestrzeni kilkuset lat życia. W Polsce najstarsza lipa szerokolistna rośnie w Cielętnikach. Okazy starsze wyróżniają się grubym popękanym pniem o ciemno szarym kolorze kory. Młodsze drzewa cechuje gładka zielonkawa kora i prosty pień. Od połowy swej wysokości pień rozgałęzia się.
Lipa posiada sercokształtne liście z brzegiem piłkowanym, zaś jej kwiaty są koloru żółtego w baldaszkowatych kwiatostanach. Kwiat lipy charakteryzuje się silnym zapachem przyciągającym pszczoły. Miód lipowy jest jednym z najbardziej znanych i cenionych. By ułatwić lot nasionom lipy do kwiatu jest przymocowana podsadka łuskowata. Surowcem zielarskim są kwiatostany, które zbiera się w miejscach niezanieczyszczonych, kolejno poddaje się je suszeniu.

Właściwości lecznicze
Elementem leczniczym lipy są kwiaty wraz z szypułką i przykwiatkiem. Niegdyś zbierano także korę i liście, dziś bazuje się wyłącznie na kwiatostanach lipy. Zawierają one flawonoidy oraz garbniki i fitosterole o szerokim i korzystnym wpływie na zdrowie. Ponadto w kwiatostanach znajdują się pektyny i olejek eteryczny oraz kwasy organiczne i sole mineralne. Lipa jest także obfitym źródłem witamin, zwłaszcza C oraz PP. lipa szerokolistna ma działanie napotne i jest polecana głównie w stanach przeziębienia i grypy.
Napar z lipy poprawia oddychanie przez skórę. Spotyka się także zalecenia kąpieli w naprze z lipy, jak też spożywania mieszanek ziołowych z lipą. Kąpiele w lipie odprężają i pozwalają się wypocić, oraz zminimalizować skurcze, dodatkowo działają na organizm, skórę odkażająco i przeciwzapalnie. Napar przyjmowany do wewnątrz działa osłonowo, oczyszczająco oraz wykrztuśne.
Ważną właściwością lipy jest stymulacja produkcji soków żołądkowych oraz powleczenie błon śluzowych śluzem łagodząc wszelkie podrażnienia. Stad częstym i znanym sposobem na ból gardła jest syrop lipowy. Natomiast olejek eteryczny z lipy wykazuje działanie uspokajające i jest zalecany szczególnie dla dzieci oraz seniorów. Wespół z pozostałymi właściwościami wspiera organizm w walce z infekcjami i bakteriami. Dobroczynny wpływ na regulację procesu trawienia jest ceniony przez osoby cierpiące na częste biegunki i zatrucia pokarmowe.

Pomoc lipy w stosowaniu na zewnątrz
Zewnętrznie lipy i preparatów z lipą używa się w kuracji zapalenia spojówek oraz powiek, a także w leczeniu obrzęków, cieni pod oczami, podrażnień skóry itp. Lipa wskazana jest do pielęgnacji cery mieszanej, wpływa skutecznie na zwiększenie elastyczności skóry oraz zmniejszenie łojotoku i hamowanie złuszczania się naskórka.
Dzięki flawonoidom działa odmładzająco i regenerująco na komórki skóry właściwej. Poza zastosowaniem lipy szerokolistnej w ziołolecznictwie i kuchni pod postacią miodu lipowego warto wspomnieć iż drewno lipy jest powszechnym budulcem oraz materiałem rzeźbiarskim. Z lipy wykonuje się również instrumenty muzyczne.

Materiał źródłowy: https://www.zdrowyportal.org/5765/lipa- ... tne-cechy/

Lipa drobnolistna – właściwości lecznicze, zastosowanie, sposób użycia
Lipa drobnolistna (Tilia cordata Mill.) – należący do rodziny lipowatych. Przyjmuje się iż pochodzi z Europy oraz Azji. Nie ma szczególnego obszaru w którym występuje warunki do jej hodowli są możliwe wszędzie. Występuje w stanie naturalnym, ale jest także bardzo często sadzona przy domach, w parkach i przy drogach.
Średnio osiąga do 30 m wysokości. Lipa drobnolistnaLipa drobnolistna jest długowiecznym, cennym, miododajnym drzewem. Jej miękkie drewno używane jest w tokarstwie i rzeźbiarstwie oraz do wyrobu instrumentów muzycznych.
Lipa drobnolistna była już znana w starożytnej Grecji gdzie była symbolem czystości, niewinności i nadziei. Słowianie, gdy byli jeszcze poganami, czcili to drzewo, uważając je za święte. Wierzyli, że chroni przed piorunami i złymi duchami.

Lipa drobnolistna – zastosowanie

W medycynie ludowej stosowano kwiaty, liście i korę lipy. Do dziś wywar z kwiatów tego drzewa jest często stosowany przy kaszlu i przeziębieniach. Kwiaty lipy używa się do sporządzania wywaru pomocnego w czasie przeziębień i grypy. Dawno temu lipa uchodziła za drzewo przyjaznych bóstw. Dlatego też sadzono lipę w dniu narodzin dziecka, wierząc w tajemniczy związek między siłą życiową drzewa a losem dziecka. Nie wolno było jednak rozpocząć sadzenia, dopóki nie zabrzmiał pierwszy krzyk niemowlęcia.
W skład lipy wchodzi między innymi witamina PP, zwana także niacyną. Witamina B3 bierze udział w przemianie białek, tłuszczów, węglowodanów, a także utrzymuje w dobrym stanie nabłonek skóry i przewodu pokarmowego. Odpowiada także za rozszerzenie naczyń krwionośnych i usprawnia funkcjonowanie mózgu. Kwiatostan lipy drobnolistnej znany jest ze swojej funkcji napotnej. Podawany jest najczęściej w przypadkach przeziębień i grypy jako lek obniżający gorączkę. Śluzy zawarte w lipie, działają osłaniająco na błony śluzowe dróg oddechowych oraz olejek eteryczny o działaniu dezynfekującym. Napary z kwiatów lipy drobnolistnej ma potwierdzone działanie uspokajające oraz moczopędne. Kwiatostan lipy drobnolistnej stosowany jest najczęściej w postaci naparów podawanych jako pojedynczy lek lub rzadziej jako składnik mieszanek ziołowych.

Lipa drobnolistna – sposób użycia
Lipa drobnolistna – herbatka lipowa
Przepis; należy wymieszać łyżeczkę do dwóch suszu na jedną filiżankę napoju. Zalewamy wrzątkiem i pozostawiamy przykryciem na 5-10 minut. Odcedzamy. Można pić 3 razy dziennie po malej filiżance (lup ½ szklanki). Zaleca się także picie naparu z kwiatu lipy drobnolistnej z dodatkiem malin. Wówczas zaparzamy jak wyżej, stosując kwiat lipowy i suszone maliny w równych częściach. Dosładzamy łyżeczką miodu.
Lipa drobnolistna – odwar
Przepis; należy wymieszać osiem łyżek stołowych kwiatu lipy zalać 0,5 litra letniej wody. Gotować ok. 20 minut i odcedzić. Płukać gardło w stanach zapalnych lub dodać do kąpieli (przy nerwobólach).
Syrop z lipy drobnolistnej
Zaleca się na zimę, idealny na przeziębienia do herbaty, słodki dodatek do deserów.
Przepis; należy przygotować 100 g kwiatów lipy drobnolistnej, 1 litr wody, 1 kg cukru, 20 g kwasku cytrynowego lub sok z 2/3 cytryn. Następnie należy oczyścić kwiaty z insektów, najlepiej przy zbieraniu potrząsnąć gałązką. Należy pamiętać aby nie płukać kwiatów pod wodą z uwagi na wyeliminowanie wartości dodatnich kwiatów lipy. Kolejnym krokiem jest przygotowanie wody z cukrem i sokiem z cytryn, ewentualnie kwaskiem cytrynowym. Gotować a gdy cały cukier już się rozpuści i syrop lekko się zagotuje, wrzucamy do niego kwiaty lipy tak, żeby wszystkie były zanurzone w syropie. Taki syrop z kwiatami odstawiamy na 2 dni. Po tym czasie odcedzamy bardzo dobrze liście. Otrzymamy wtedy klarowny syrop z lipy drobnolistnej, koloru jasno zielonego

Możliwe jest aby tak przygotowany syrop można pasteryzować do słoików, wtedy będzie można go dłużej przechowywać.

Materiał źródłowy: https://www.zdrowyportal.org/1589/lipa- ... ob-uzycia/
Ostatnio zmieniony 24 cze 2019, 10:27 przez ZbyniuRoksana, łącznie zmieniany 2 razy.

Online
Awatar użytkownika
ZbyniuRoksana
Posty: 604
Rejestracja: 01 cze 2019, 10:46
Lokalizacja: Trójmiasto

Profilaktyka ziołowa

Post autor: ZbyniuRoksana » 17 cze 2019, 10:31

Czarny bez - Adolf Kudliński


Materiał źródłowy: https://www.youtube.com/user/adolfkudli ... czarny+bez


Czarny bez – właściwości zdrowotne, korzystny wpływ na wygląd skóry
Czarny bez to popularna roślina, która doceniona została przed wiekami przez wiele kultur. Również medycyna alternatywna opiera na nim mnóstwo znanych sobie sposobów leczenia. Niewiele osób wie, że zioło to jest wchodzi obecnie w skład wielu produktów komercyjnych, które stosowane są w kosmetykach, lekach oraz suplementów. Wykazuje ogrom właściwości prozdrowotnych, o których dowiecie się z naszego artykułu.

Czarny bez w medycynie ludowej
Już od setek lat czarny bez był stosowany w medycynie ludowej jako środek przeciwbólowy, remedium na obrzęki, lek na infekcje oraz dolegliwości układu oddechowego. Początkowo bez czarny był popularyzowany na terenie Stanów Zjednoczonych. Obecnie wykorzystywany jest na całym świecie na przykład jako herbata przeciwgorączkowa.

Właściwości zdrowotne czarnego bzu

Konwencjonalne metody leczenia są dziś niezwykle rozwinięte. Komercyjne produkty lecznicze nie wzbudzają jednak w społeczeństwie zaufania. Doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, że w ich składzie znajduje się ogrom substancji chemicznych, które w dłuższej perspektywie stosowania są bardzie szkodliwe, aniżeli pożyteczne. Właśnie dlatego wciąż doceniamy dobrodziejstwa kryjące się w dziełach Matki Natury. Jednym z nich bez wątpienia jest właśnie czarny bez. A poniżej znajdziecie kilka spośród szeregu jego właściwości.

Poprawia ogólny stan zdrowia na wielu płaszczyznach
Czarny bez jest rośliną niezwykle odżywczą, która zawiera w swoim składzie wysokie stężenie flawonoidów. Są to substancje bogate w przeciwutleniacze, które chronią komórki przed uszkodzeniami wywołanymi działalnością wolnych rodników.
Odpowiednio zbilansowana dieta powinna być bogata we flawonoidy, dlatego tym bardziej zaleca się poczynić ukłon w stronę czarnego bzu, który nie tylko nam go dostarczy, ale również zaspokoi gusta naszych kubków smakowych. Warto pamiętać również, że w roślinie tej znajduje się duża ilość witaminy C. Eksperci uważają, że stężenie jest wyższe niż w brzoskwiniach, jeżynach a nawet popularyzowanych w ostatnich latach jagodach goji.

Łagodzi objawy gorączki, grypy i przeziębienia
Wstępnie przeprowadzone badania sugerują, że czarny bez może skutecznie leczyć objawy przeziębienia oraz grypy, do których to zaliczamy między innymi gorączkę. Naukowcy odpowiedzialni za testy zaobserwowali, że u osób stosujących nalewkę z czarnego bzu lub bez w innej formie podczas choroby nie czuły tak silnych objawów jak osoby leczące się konwencjonalnymi metodami. Ich zdaniem czarny bez może zmniejszać stan zapalny błony śluzowej i łagodzić jej przekrwienie.

Korzystnie wpływa na wygląd skóry
Nasza skóra każdego dnia narażona jest na oddziaływanie licznych substancji, które powodują jej przyspieszone starzenie i wywołują szereg innych defektów, które niekorzystnie odbijają się na naszym postrzeganiu własnej atrakcyjności. Związki zawarte w składzie czarnego bzu poprawiają stan cery i łagodzą dolegliwości, które towarzyszą na przykład zwichnięciom, zranieniom oraz krwiakom.
Czarny bez może być stosowany w formie nalewki, naparu, syropu oraz herbaty. Znajdziemy go również w składzie komercyjnych produktów leczniczych.

Bez czarny – zastosowanie
Okres kwitnienia bzu czarnego przypada na czas od maja do czerwca. Bez czarnyNatomiast dojrzałe owoce zbieramy od sierpnia. Kwiaty i owoce nadają się do suszenia oraz na przetwory – soki, nalewki, syropy. Baldachy kwiatów czarnego bzu zbiera się w suche dni, wybierając te, na których część kwiatostanów nie jest jeszcze rozwinięta. Kwiatostany ścinamy, nie zrywamy, układamy luźno w koszach i jak najszybciej przenosimy do suszenia w zacienione miejsce. Po wysuszeniu, nie wcześniej, usuwamy szypułki. Dobrze wysuszone kwiaty czarnego bzu mają żółtawobiały kolor i intensywny zapach.
Podczas zbioru owoców bzu czarnego również ścinamy całe baldachy (ważne, żeby wybierać tylko te, na których owoce są dojrzałe – czarne i lśniące). Suszymy je w przewiewnym miejscu, rozkładając cienką warstwą.
Bez czarny warto też posadzić w pobliżu pryzmy kompostowej, bo wydzielane przez jego korzenie substancje doskonale wpływają na procesy zachodzące w kompoście. Liście bzu wydzielają olejki eteryczne, które odstraszają owady, także liczne szkodniki.
W skład bzu czarnego wchodzą następujące składniki; olejki lotne, flawonoidy, śluz roślinny, garbniki, witaminy A oraz C, glikozydy cyjanogenne, związki wapnia, żelaza, potasu, alkaloidy. Natomiast kwiaty zawierają olejki eteryczne, śluzy, związki sodu, glinu, potasu, żelaza i wapnia.

Bez czarny – sposób użycia
Odwar
Przepis; należy 50 g kwiatów zalać litrem wrzątku i następnie gotować przez ok. 5 min. Wystudzonym płynem płuczemy jamę ustną i gardło kilka razy dziennie.
Syrop z bzu
Przepis; należy około kilograma owoców zalać dwiema szklankami wody, kolejno dodać około 0,5 kilograma cukru i następnie gotować około pół godziny. Kolejnym krokiem jest przecedzenie sporządzonego miąższu przez gazę lub gęste sito tak aby pozostał sam sok. W celach lepszego przechowywania zaleca się przeprowadzenie pasteryzacji przygotowanych słoiczków.
Syrop z kwiatów
Przepis; należy przygotować ok. 10 kwiatów bzu, następnie zalać je litrem wody i odstawić na 3 dni. Po upływie tego terminu cały przygotowany napar odcedzamy i dodajemy 1 kg cukru. Wszystko należy podgrzać, ale nie doprowadzić do wrzenia.
Sok
Przepis; należy przygotować i starannie opłukać około 1 kg owoców dzikiego czarnego bzu w ciepłej ale nie gorącej wodzie, następnie przygotowane owoce zalewamy 4 szklankami wody tak aby poziom wody delikatnie przykrywał owoce a następnie całość zasypujemy 4 szklankami cukru. Następnie należy postawić całość na niewielkim ogniu od czasu do czasu mieszając. Nie należy doprowadzać do wrzenia z uwagi na wytracenie cennych witamin. Po około godzinie gorący sok przelewamy do słoików i należy wykonać pasteryzacje która nie powinna trwać krócej niż 20 min. Po wyjęciu słoików należy poustawiać je do góry dnem i przykryć ręcznikiem tak aby za szybko nie wytrącały temperatury. Na drugi dzień syrop spokojnie można przełożyć do lodówki lub w innego chłodne miejsce gdzie będzie oczekiwał na skonsumowanie.

Materiał źródłowy: https://www.zdrowyportal.org/4400/wlasc ... rnego-bzu/
https://www.zdrowyportal.org/1710/bez-c ... ob-uzycia/
Ostatnio zmieniony 24 cze 2019, 10:29 przez ZbyniuRoksana, łącznie zmieniany 2 razy.

Online
Awatar użytkownika
ZbyniuRoksana
Posty: 604
Rejestracja: 01 cze 2019, 10:46
Lokalizacja: Trójmiasto

Profilaktyka ziołowa

Post autor: ZbyniuRoksana » 19 cze 2019, 12:32

Skrzyp - Adolf Kudliński


Materiał źródłowy: https://www.youtube.com/user/adolfkudli ... ery=skrzyp


Skrzyp polny – właściwości lecznicze, zastosowanie, sposób użycia
Skrzyp polny –jest rośliną wieloletnią. Co charakterystyczne wytwarza on dwa rodzaje pędów nadziemnych. Na przełomie marca i kwietnia pojawiają się jasnobrązowe pędy z zarodnikami. Skupienia zarodników zebrane są w kształcie kłosa na szczycie łodyżki. W konsekwencji rozsiania zarodników pędy zamierają. Dlaczego tak się dzieje? Otóż zaraz na początku maja, na ich miejscu wyrosną zielone pędy asymilacyjne, które do późnej jesieni będą zasiedlały zagony uprawne oraz tereny nieużytkowe, jak rowy i przydroża.
Większość z nas z pewnością niejednokrotnie miała do czynienia ze skrzypem polnym w przydomowym ogródku, ponieważ najczęściej można go spotkać rosnący dziko na polach, łąkach. Walory lecznicze skrzypu polnego są znane już od wielu tysięcy lat. W literaturze podawany jest jako źródło cennych witamin i minerałów które były znane ludom pierwotnym. Jego szerokie zastosowanie i uzdrowicielską moc doceniana była także w starożytności i właśnie w tym czasie odnotowane są pierwsze wzmianki o właściwościach leczniczych skrzypu polnego.
Skrzyp polny jest byliną osiągająca od 7 do nawet 30 cm wysokości.

Skrzyp polny – zastosowanie
Skrzyp polny wywodzi się z bylin i osiąga maksymalną wysokość, lekko ponad trzydziestu centymetrów. Zaliczany jest do czołówki rozpowszechnionych produktów ziołolecznictwa.
Największa popularnością cieszy się wśród kobiet. Dlaczego? Otóż posiada on krzemionkę, a ta jak wiadomo reguluje proces starzenia organizmu, mocno go spowalniając. Dlatego szczególnie polecany jest osobom w podeszłym wieku które chcą chociaż w minimalnym stopniu ograniczyć lub spowolnić zachodzące procesy starzenia się organizmu. Ale skrzyp polny to nie tylko dbałość o walory estetyczne ale także wiele innych zalet. Herbata z zioła usuwa gwałtowne bóle reumatyczne, posiada w sobie liczne funkcje regeneracyjne, przeciwbakteryjne. Skrzyp polny to głównie wymieniona wcześniej krzemionka i potas.

Skrzyp polny – właściwości lecznicze
Skrzyp polny ma bardzo szerokie spektrum zastosowania w lecznictwie. Przypisuje mu się wiele działań , wśród najczęściej wymienianych wskazuje się na:
– właściwości moczopędne,
– remineralizujące,
– antydegenerujące,
– ściągające,
– hamuje wszelkie krwawienia,
– hemopoetyczne,
– właściwości gojące,
– pobudzająco na przemianę materii.
Wykorzystuje się go przede wszystkim we wspomaganiu leczenia lub rekonwalescencji w takich przypadkach jak:
– schorzenia nerek,
– choroby pęcherza moczowego,
– bóle artretyczne,
– nerwobóle,
– zapalenie migdałków,
– zapalenie jamy ustnej,
– krwawienie z dziąseł,
– oparzenia,
– białkomocz,
– krwawienia z nosa,
– krwotok maciczny,
– biegunka bakteryjna,
– utrata soli mineralnych(np. odwapnienie),
– nadciśnienie tętnicze,
– miażdżyca,
– choroby zwyrodnieniowe stawów(artroza),
– wypadanie włosów,
– padaczka,
– osłabienie aktywności hormonalnej w starszym wieku,
– kruche i łamliwe naczynia krwionośne,
– ujędrniająco,
– poprawia stan tkanki łącznej i kości,
– usprawnienie czynności wątroby,
– odtruwająco.

Sposób użycia
Istnieje wiele metod zastosowania i korzystania z cudownych właściwości skrzypu polnego. Wśród najczęściej spotykanych form użycia zaliczamy miedzy innymi:
– napar,
– odwar,
– kąpiel,
– okłady.

Przygotowanie:
Napar ze skrzypu polnego
Należy do szklanki wrzątku wsypać jedną łyżkę ziela i odstawić pod przykryciem na 15 minut w celu zaparzenia. Następnie przecedzić i wówczas jest on już gotowy do spożycia.
Dawkowanie 3 razy dziennie w przypadku dolegliwości związanych z nietrzymaniem moczu i przerostem gruczołu krokowego, a także w czasie leczenia zapalenia dróg moczowych. Przyśpiesza również gojenie się ran i pomaga w leczeniu hemoroidów.
Odwar z ziela skrzypu
Zaleca się do 0,5 litra ciepłej wody wsypać dwie łyżki ziela skrzypu polnego, a następnie gotować przez 15 minut. Po tym czasie odwar ściąga się z palnika, odstawia na 10 minut i przecedza.
Zalecane dawkowanie; odwar spożywany powinien być nie więcej niż po pół szklanki 3 razy dziennie w celu poprawienia przemiany materii i pobudzenia ustroju do produkcji moczu. W celu zapobieżenia krwotokom dawkę zwiększa się dwukrotnie (po szklance 3 razy dziennie). W przypadku gruźlicy lub krwotoków płucnych odwar przygotowuje się nieco mocniejszy (z 3 łyżek ziela) i spożywa się po kilka łyków przez cały dzień.
Kąpiel z skrzypem polnym ma bardzo szerokie i zbawienne zastosowanie w trakcie bólów reumatycznych i odmrożenia. Zaleca się przygotowanie odpowiedniego wywaru. Do litra wrzątku wsypuje się 100 gram ziela i odstawia na godzinę pod przykryciem. Gotowy wyciąg dodaje się do kąpieli.

Dużym uznaniem w celu osiągania jeszcze lepszych efektów z ziela skrzypu stosuje się go z innymi surowcami o podobnym działaniu np. dla poprawy stanu skóry warto łączyć ziele skrzypu polnego z krwawnikiem, bratkiem polnym lub drapaczem lekarskim, chcąc uzyskać zwiększenie aktywności hormonalnej z pluskwicą groniastą oraz z arcydzięglem chińskim.
Usprawnienie czynności wątroby wymaga zastosowania dodatkowo np. ostropestu plamistego.

Materiał źródłowy: https://www.zdrowyportal.org/1419/skrzy ... ob-uzycia/
Ostatnio zmieniony 24 cze 2019, 10:30 przez ZbyniuRoksana, łącznie zmieniany 1 raz.

Online
Awatar użytkownika
ZbyniuRoksana
Posty: 604
Rejestracja: 01 cze 2019, 10:46
Lokalizacja: Trójmiasto

Profilaktyka ziołowa

Post autor: ZbyniuRoksana » 24 cze 2019, 10:10

Podbiał pospolity - Adolf Kudliński


Materiał źródłowy: https://www.youtube.com/user/adolfkudli ... dbia%C5%82


Podbiał pospolity – właściwości lecznicze, zastosowanie, sposób użycia

Podbiał pospolity to niewielka, bo wielkością dochodząca maksymalnie do 30 cm wysokości roślina wieloletnia. Zaliczana do rodziny astrowatych (Asteraceae) znana potocznie jako końskie kopyto, ośla stopa czy boże liczko. W Polsce występuje dość powszechnie dlatego też w ogrodzie traktowana niekiedy jako chwast. Najczęściej możemy go spotkać na jasnych, słonecznych stanowiskach i w wilgotnych, ciężkich, gliniastych glebach.
Posiada jasnozielona łodygę, na końcu której w marcu i w kwietniu pojawiają się żółte kwiatostany. Liście ma duże, sercowate, ząbkowane. Kwiaty podbiału zamykają się na noc w dzień zaś szczególnie przy słonecznej pogodzie pięknie rozkwitają.

Podbiał pospolity – zastosowanie
Podbiał pospolity posiada wiele właściwości o działaniu lekarskim dlatego tak powszechnie jest wykorzystywany w medycynie i ziołolecznictwie. W szczególności do domowej produkcji naparów czy leków na bazie alkoholu zbierane są koszyczki kwiatowe na początku kwitnienia. Zaleca się suszenie w przewiewnym, suchym, osłoniętym od słońca miejscu. Kwiaty zawierają między innymi olejki eteryczne, śluzy, flawonoidy, garbniki, karoteny i gorycze. W liściach znajdują się również olejki eteryczne, śluzy i gorycze (tych z kolei jest więcej w liściach), a także sole mineralne (cynk, mangan, potas). Podbiał ma też dużo wapnia, żelaza i siarki. Są to podstawowe składniki niezbędne dla zachowania dobrej kondycji zdrowego człowieka oraz dla podreperowania zdrowia osoby chorej. Ponadto zawarte w liściach flawonoidy łagodnie obniżają napięcie mięśni gładkich górnych dróg oddechowych i oskrzeli, w wyniku czego ułatwiają odkrztuszanie. Podbiał polecany jest głównie u dzieci i osób w wieku podeszłym. Podbiał pospolity stosowany jest w schorzeniach górnych dróg oddechowych przebiegających z uporczywymi napadami kaszlu. Znajduje zastosowanie w łagodzeniu objawów nieżytu oskrzeli, jamy ustnej, krtani oraz w astmie. Kwiaty podbiału ze względu na większą zawartość flawonoidów oraz olejku lotnego a mniejszą ilość śluzu i garbników wywierają silniejsze od liści działanie rozkurczowe, natomiast słabsze osłaniające i ściągające.

Podbiał pospolity – właściwości lecznicze
Dobroczynne składniki podbiału są powszechnie znane i wykorzystywane w lecznictwie. Dlatego niezwykle często podbiał jest niezbędny w leczeniu przeziębień, kaszlu i astmy. Liście i kwiaty zaleca się stosować w chorobach górnych dróg oddechowych, zwłaszcza w przypadku występowania charakterystycznej suchość w gardle, a także na zapalenie gardła i oskrzeli oraz przy trudnościach w odkrztuszaniu zalegającej plwociny. Podbiał działa jako środek wykrztuśny, przeciwskurczowy, przeciwzapalny, przeciwbakteryjny i osłaniający (lepsze są liście) drogi oddechowe i przewód pokarmowy. Podbiał można suszyć całe lato jak tylko się pojawia bo suszymy młody koszyczek lub młode listki.
Podbiał, którego drobne kwiaty pojawiają się już na przełomie lutego i marca, znany jest z dobroczynnego wpływu na układ oddechowy.
Wśród najbardziej znanych działań podbiału pospolitego wymienia się:
– działanie rozkurczowe,
– wykrztuśne,
– w walce z przeziębieniami,
– anginach,
– zapaleniach błon śluzowych jamy ustnej,
– zapaleniach krtani,
– osłonowo dla błon śluzowej,
– zmniejszająco podrażnienie w przeziębieniach,
– łagodząco w kaszlu,
– zwiększają produkcję wydzieliny śluzu w drogach oddechowych,
– pobudzają ruchy rzęsek nabłonka oddechowego,
– posiadają właściwości oczyszczające i dezynfekujące dróg oddechowych,
– działają rozkurczowo na mięśnie gładkie oskrzeli,
– ułatwiają przepływ powietrza w drogach oddechowych,
– silne działanie rozkurczowe na oskrzela,
– wywołuje odruch wykrztuśny.
Zewnętrznie stosowany pomaga ukoić ból przy zwichnięciach i zranieniach. Czasem młode liście podbiału dodawane są do sałatek.
Stosuje się odwar z liści suszonych (lub świeżych) oraz odwar z kwiatów. Korzystne jest stosowanie podbiału w połączeniu z innymi ziołami o właściwościach wykrztuśnych: dziewanną, macierzanką i sosną. Sok ze świeżych liści i kwiatów można uzyskać z wykorzystaniem sokowirówki. Tak pozyskany sok można wykorzystać od razu lub zakonserwować w alkoholu (w proporcji pół na pół) i wykorzystywać później. Sok z liści można podawać zasypany cukrem lub miodem (osłodzi gorycz lekarstwa).
W leczeniu wykorzystuje się także kąpiele w liściach lub proszku z liści. Wykorzystywano podbiał także do leczenia schorzeń skórnych: ran, wrzodów, ropni, odcisków, oparzeń, pękających brodawek u kobiet karmiących oraz przy uporczywych bólach głowy.

Podbiał pospolity – sposób użycia
Odwar do stosowania wewnętrznego
Przepis; należy pół łyżki liści podbiału zalać szklanką letniej wody i doprowadzić do wrzenia pod przykryciem. Średni czas gotowania wynosi do 20 minut. Następnie odwar przecedza się i pije 2-4 razy dziennie po pół szklanki.
Odwar do stosowania zewnętrznego
Przepis; należy przygotować 2 łyżeczki podbiału i szklanki letniej wody. Zioła podgrzewa się i gotuje przez kwadrans pod przykryciem. Następnie odwar przecedza się i po ostudzeniu wkłada do lodówki. Płyn używa się do namaczania gazy, którą nakłada się na chorobowo zmienioną skórę.

Materiał źródłowy: https://www.zdrowyportal.org/1489/podbi ... ob-uzycia/
Ostatnio zmieniony 23 lip 2019, 09:12 przez ZbyniuRoksana, łącznie zmieniany 2 razy.

Online
Awatar użytkownika
ZbyniuRoksana
Posty: 604
Rejestracja: 01 cze 2019, 10:46
Lokalizacja: Trójmiasto

Profilaktyka ziołowa

Post autor: ZbyniuRoksana » 23 lip 2019, 09:09

Jałowiec - Adolf Kudliński



Materiał źródłowy: https://www.youtube.com/user/adolfkudli ... C5%82owiec


Jałowiec pospolity – właściwości lecznicze, zastosowanie, sposób użycia


Jałowiec pospolity (Juniperus communis) jest to krzew żywiczny. Zaliczany jest do roślin dwupiennych co oznacza iż kwiaty żeńskie tworzą szyszkę koloru brunatnego zaś kwiaty męskie zebrane są w krótkie kotki. Jałowiec pospolity ma charakterystyczne kłujące igły. Z wierzchu igły mają szeroki, szarobiały pas aparatów szparkowych, a pod spotem są lśniąco zielone.
Owocem jest nibyjagoda o średnicy 5-6 mm która dojrzewa dopiero w drugim lub trzecim roku po kwitnieniu. Nasiona chętnie zjadane są przez ptaki, które przyczyniają się do ich rozsiewania. W ogrodach można spotkać wiele bardzo ciekawych odmian jałowca pospolitego.
Jałowiec pospolity jest rośliną długowieczną. Potrafi dożyć wieku dwustu i więcej lat. Rośnie powoli dzięki czemu był niegdyś chętnie sadzony w przydomowych ogrodach. Najczęściej przyjmuje mniej lub bardziej równomierną formę kolumnową. Obecnie jałowiec pospolity został wyparty z ogrodów przez różne odmiany jałowców pochodzących z krajów azjatyckich i śródziemnomorskich, oraz licznych odmian hodowlanych.

Jałowiec pospolity – zastosowanie
W celach leczniczych zbiera się szyszkojagody. Strąca się szyszki a następnie suszy dość długo w zacienionym miejscu w temperaturze nie przekraczającej 35 stopni. Jałowiec pospolity posiada małe wymagania glebowe i wilgotnościowe, dobrze znosi ubogie stanowiska i suszę, a także miejskie zanieczyszczenia. Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym, w glebie suchej, piaszczysto-gliniastej. Krzewy sadzimy na miejscu stałym jesienią lub wczesną wiosną.
Owoce jałowca zawierają m.in. olejek eteryczny, flawonoidy, garbniki, kwasy organiczne, związki cukrowe (m.in. glukozy i fruktozy) oraz sole mineralne.
Dzięki tym związkom jałowiec ma właściwości moczopędne i działa bakteriobójczo w drogach moczowych – wykorzystuje się go w stanach zapalnych układu moczowego, zwłaszcza w zapaleniu pęcherza moczowego. Jałowiec wspomaga również pracę wątroby i wydzielanie żółci, dzięki czemu usprawnia trawienie.
Olejek jałowcowy stosuje się zewnętrznie na skórę w postaci mazideł do wcierań rozgrzewających w bólach reumatycznych i nerwobólach.
Jagody jałowca wykorzystuje się nie tylko w ziołolecznictwie, ale również w kuchni. Dodaje się je do sosów, bigosów, zup ze świeżej kapusty, buraczków, marynowanych grzybów i innych przetworów domowych. Rozdrobnione szyszkojagody są dodatkiem do pasztetów i kiełbas. W dymie jałowcowym wędzi się wędliny i mięso. Jałowiec pospolity wydziela takie związki jak fitoncydy, zwane także „lotnymi antybiotykami”. Dlatego też sadzone przez nasze babcie i dziadków krzewy jałowca pod oknami, miały oczyszczać wpadające do domów powietrze. Warto tutaj wspomnieć, iż z drewna jałowca wykonywano bardzo cenne naczynia do przechowywania mleka.
Nie prowadzi się plantacji jałowca pospolitego zbioru dokonuje się ze stanu dzikiego.

Jałowiec pospolity – właściwości lecznicze

Olejek eteryczny i flawonoidy zawarte w owocach jałowca mają silne właściwości moczopędne, dezynfekująco, żółciopędnie a także pobudzają czynności trawienne. Jałowiec działa bakteriobójczo w układzie pokarmowym i moczowym. Łagodnie wzmaga wydzielanie żółci i ułatwia jej przepływ przez drogi żółciowe, przy tym pobudza perystaltykę jelit, leczy artretyzm i choroby dróg oddechowych. Jałowiec najczęściej stosowany jest jako środek zwiększający przesączanie nerek, szczególnie w obrzękach, spowodowanych niedomaganiem nerek lub krążenia krwi. Olejek z jałowca wcierany w skórę łagodzi bóle reumatyczne oraz nerwobóle.
Świeże lub suszone owoce można żuć, aby zapobiec zgadze i nieprzyjemnej woni z ust. Zastosowanie jałowca jest bardzo szerokie, głównie z uwagi na jego właściwości lecznice między innymi wykorzystywany jest w przemyśle spirytusowym produkuje się wódkę jałowcówkę i gin z owoców jałowca. Sporządzić też można z nich nalewki, syropy i wina. Kiedyś samodzielne wytwarzanie wina, piwa i wódki na bazie jałowca było bardzo powszechne. Igły jałowca i szyszkojagody wykorzystuje się do produkcji leków farmaceutycznych, m.in. przeciwko cukrzycy i nadczynności tarczycy.

Jałowiec pospolity – sposób użycia

Nalewka
Przepis; należy przygotować pół szklanki suszonych jagód jałowca, 500 ml wódki, 2 łyżki miodu. Następnie rozgniecione jagody jałowca zalać w słoju alkoholem i odstawić na półtora miesiąca w ciemne i chłodne miejsce. Po tym czasie zaleca się przemieszanie a nastanie należy dodać miód i znów odstawić na dwa tygodnie w celu wyklarowania płynu, po tym czasie nalewkę przefiltrować, przelać do butelek i odstawić na trzy miesiące do piwnicy. Po tym czasie nadaje się do spożycia.
Sok
Przepis; należy przygotować 45 dkg jagód jałowca, około 3 litry wody i jedną cytrynę. Jagody wsypać do słoika, a następnie dodać plasterki cytryny. Całość należy zalać przegotowaną i ostudzoną wodą i odstawić do lodówki na kilka dni. W momencie jak jagody zaczną opadać na dno naczynia, to znak, że sok jest już gotowy. Zaleca się picie 200 ml tak przygotowanego soku dziennie.
Wino
Przepis; należy 4 kg jagód zalać 4 litrami wrzątku i odstawić. Następnie po całkowitym wystudzeniu dodajemy drożdże winne. Po 2 dniach odsączamy i dodajemy 2 kg cukru., dopełniamy wodą do 10 l i dosypujemy 20 g kwasku cytrynowego. Spożywamy po ok 2 tygodniach.

Materiał źródłowy: https://www.zdrowyportal.org/1653/jalow ... ob-uzycia/
Ostatnio zmieniony 05 sie 2019, 17:13 przez ZbyniuRoksana, łącznie zmieniany 1 raz.

ODPOWIEDZ

Wróć do „Zioła”